സിറിയാ

ഭയ ഭാവത്താൽ ജനം
ചോര ഒഴുകും പുഴയായി
നോക്കുന്ന സിറിയാ
ചിരി മയങ്ങും നാടായിരുന്നു നീ

കാർ മൂടിയ പേമാരി കണ്ട്
രസിച്ച നിൻ മുൻ മണ്ണ്
മൂടിയ കാറാൽ പൊട്ടിത്തെറിച്ചും
മൂടിയ കുഴിയാലട്ടിമറിച്ചും
ചോര ചിന്തുന്നതും
കണ്ട് ഞാനിന്ന് കരയാ

പണ്ട് നീ കണ്ട മൂടൽ
തുള്ളിയായിറങ്ങി നിന്നെ തണുപ്പിച്ചു
ഇന്ന് നിന്നിൽ പൂണ്ട മൂടൽ
കരി പരത്തുന്നതും കണ്ട്
ലോകമിന്ന് കരയാ

ഇടിമുഴക്കങ്ങൾ
മണ്ണിലിറങ്ങി മിന്നുമ്പോൾ
ചിതറുന്ന കുഞ്ഞു പുഷ്പങ്ങളെ
ഓർത്ത് ഞാനിന്ന് കരയാ

ഇതളൊടിഞ്ഞ പുഷ്പങ്ങൾ
ചിതലരിഞ്ഞും ചിതയിലലിഞ്ഞും
ചരമം ചൂടിയത് കണ്ടിന്ന്
ഞാനിന്ന് പൊരിയാ

ഈ ചെയ്തികൾ ചെയ്തിടും
ചെയ്താനെയോർത്ത്
എൻ സിരയിലെ രകതമിന്ന്
പതയാ