നോവ്

നിറ വയറിന് പേറ്റ് നോവായിരുന്നു
അന്തിയിൽ എന്നെ പുണർന്നത്
കാതോർത്ത് കാത്തിരിക്കവർ ഒരറീപ്പിനിട തരാതെ അപ്രത്യക്ഷമാകവേ
നോവാൽ എൻ മനം വെന്തു
കനലിൽ ചാടിയ മർത്യനെ പോൽ
ആശ്വാസ വഴി തേടി അലയവേ
കനത്തിൽ നിന്നോർമ ചേർത്ത്
മനത്തിൽ കോർത്ത മാല ചൂടവേ
ചാടിയെൻ നോവുകൾ താഴെ
വീഴും മാത്രയിലവയെ മണ്ണിലടക്കി
അകതാരിൽ നിന്നകലെവസ്ഥയാറിയാതെ
ഇക്കരെ നിന്നു ഞാൻ എന്ത് ചൊല്ലേണ്ടു
എന്ന ചിന്ത ചിന്താ മുകുളത്തിൽ
ചിറകടിക്കവേ അറിയാതെ ഉയർന്നു പൊങ്ങി
എൻ ചുണ്ടിൽ നിന്നോടായുള്ള പുഞ്ചിരി.

സുഹൈൽ പി.ടി
ഈത്തച്ചിറ